به نظر می رسد به همان میزان که احمدی نژاد سخنانی غیر قابل باور و در برخی موارد به شکل آزار دهنده ای خلاف واقعیت به زبان می راند ، رفرمیست های دور مانده از قدرت سعی می کنند به شکلی افراطی منطقی و واقع گرایانه «سیاست ورزی» نمایند.
در جبهه اصلاح طلبان در یک سو شاید هواداران حسن روحانی قرار دارند که با شعار حمایت از یک راست میانه در تلاشند رویای تشکیل کابینه ی وحدت ملی را تحقق ببخشند.
در سوی دیگر برخی نام افرادی چون عبدالله نوری را زمزمه می کنند و از کاندیداتوری مشروط ایشان سخن می گویند. کاندیدایی که علارغم محبوبیتش در میان روشنفکران و طبقه متوسط از هم اکنون رد صلاحیت شده ای بیشتر نیست.
در این میان یک سوال اساسی وجود دارد: چرا در میان طیف فراخ اصلاح طلبان صداهایی اینچنین دور از واقعیت، غیرعملی و گاهی متناقض با ذات رفرم خواهی شنیده می شود؟ آیا دوری از قدرت اصلاح طلبان را دچار «کند ذهنی سیاسی» کرده است؟
جالب آنکه این کند ذهنی چنان لباس فاخر اعتدال و تدبر به تن می کند که هر نقدی را به چوب تندروی می راند و از سوی دیگر خیالبافان سیاسی نیز مخالفان را به سستی و پلشتی متهم می کنند.
اما ذات اصلاحات با واقع گرایی و ثبات قدم -که ممکن است به تندروی تعبیر شود- عجین است و در این قاموس برای «تندروی و کندروی» و «تعقل و تخیل» هیچ معیاری نیست جز ذات رفرم خواهی.
اصلاح طلبان امروز از این ذات دور افتاده اند. به همین دلیل نقشه هایشان یکی پس از دیگری برآب می شود و سلاح رفرم خواهی روز به روز کندتر کندتر. که حتی در عین کثرت و وحدت به ضعف و سستی دچارند.
اصلاح طلبان امروز ایران پیش و بیش از آنکه در پی کاندیدا برای انتخابات آتی باشند، باید در پی اثبات هويت مستقل خویش از حاكميت تلاش کنند. هویتی که در یک دهه اخیر آنچنان دچار چندگانگی و حرحری مذاجی و تذبذب شده است که هیچ نسبتی و نصبی با جامعه تحول خواه ایران ندارد.
رفرمیستها باید یک بار برای همیشه تکلیف خود را با خودشان مشخص کنند. بپذیرند که یا جامه اصلاح گری از تن خارج سازد و یا به آیینی دیگر درآیند و یا به همه ی بایدها و نبایدها ، کندی و تندی ، قواعد و لوازم و در یک کلام نهاد نا آرام تغییر تن در دهند و بدور از «رفرم خواهی تخیلی» و «سیاست ورزی مزورانه» حاکمیت را به پذیرش تغییرات مجاب و مجبور کنند.
برچسب
بازتاب
TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-tb.cgi/1529
نظرات
جمهور عزیز غلط املایی ها رو درست کن لطفا.
ناشناس || ۱۰:۵۱ شنبه ۵ مردادماه ۱۳۸۷عدهای از دوستان "منظورم کسانی است که هوادار کاندیداتوریی عبدالله نوری هستند" باید که موضع خود نسبت به نظام را واضح کنند. اینان خود را روشنفکر مستقل از قدرت و منتقد آن میدانند یا بازیگر سیاسی؟ تفاوت هست بین این دو، نمیتوان در یک آن هر دو نقش را ایفا کرد. آرزومندم که تکلیفمان با خودمان مشخص شود.
احمد || ۱۸:۵۳ شنبه ۵ مردادماه ۱۳۸۷در بلاگ نیوز لینک داده شد .
فرهاد || ۰۱:۵۶ یکشنبه ۶ مردادماه ۱۳۸۷این دوره فقط باید یک کاندیدا انتخاب بشه از طرف همه! تا به موفقیت برسند وگرنه...
با شرایط امروز این کار (اصبات هویت) امکان پذیر نیست
اول باید یک کاندیدای واحد انتخاب بشه، به قدرت برسند و بعد از آن باید بقیه کارها رو انجام بدن که فقط یک نفر می تونه این قضایا رو جم و جور کنه اون هم کسی نیست جز آقای خاتمی!
همین طوره.از اول هم این بی هویتی وجود داشته.اصلا مشخص نبود (لااقل بعد یک دوره)که حرف حساب و خط قرمز و چهارچوب و مبانی اصلاح طلبی چیه.وقتی بخواهی این قدر ضایع سیاسی بازی و تزویر و قدرت طلبی راه بندازی حداقل چیزیکه باقی می ماند روسیاهی و تردید است که نصیب شد.
مرسی از اخبار
هیچ کس به اندازه عبد الله نوری نزدیک به قد وقواره نارضایتی مردم در نیروهای درون نظام نیست
نظر بدهید
تا آنجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.
- مجاز به استفاده از کدهای اچ تی ام ال هستید: