مهدی محسنی ، وبلاگ نویس ، روزنامه نگار و دانش آموخته مهندسی عمران ، متولد اول امرداد 1358 در شهر قم.

Ads.


Global Voices صداهای جهانی


آرشیو موضوعی

آرشیو ماهانه

لوگو


جمهور


خبرنامه


برای دریافت خبرنامه ایمیل خود را وارد کنید

پشتیبانی


  RSS 

Powered by
Movable Type 4.21-en

:.جمهور پیشین.:



جمهور

جنگ نبود ، صلح نبود ، من صلیبی نبودم!


نظرسنجی

.: همه نظرسنجی های جمهور :.


خوراک جمهور


فيدبارنر جمهور خوراک جمهور
فيدبارنر جمهور


فیس بوک من


Mehdi Mohseni's Profile
Mehdi Mohseni's Facebook Profile
Create Your Badge

Twitter - تویتر



آخرین نوشته ها


وبلاگهای به روز شده




دوستان گوگلی جمهور



Green Vote: Where is My Vote




چهار سال در تاریخ سیاسی سرزمین ها شاید به آنی می ماند. اما برخی لحظه ها و ثانیه ها در این تاریخ آنچنان اهمیت می یابند و اثرگذار می شوند که تا مدتها از حافظه ی ملت ها پاک نخواهند شد.
در یکصد سال اخیر چند حادثه نادر از این دست را میتوان برشمرد. پیروزی مشروطه خواهان، ملی شدن صنعت نفت، کودتای 28 مرداد و انقلاب سال 57 از مهمترین این رخدادها هستند. شاید دوم خرداد 76 را بتوان یکی از زمانهای مهم سه دهه اخیر قلمداد نمود.
اما بی شک چهار سال ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد نه تنها تا سالها در خاطره ها خواهد ماند که تاثیر آن بر سرنوشت ایران نیز غیر قابل انکار است. دورانی که در آن فرصت ها به تهدید تبدیل شدند و دهه سوم عمر جمهوری اسلامی که قرار بود بر پایه قانون مداری و استقرار بیش از پیش قوانین مدنی استوار باشد شاهد بی سابقه ترین نافرمانی ها از قانون توسط دولت بودیم.
به باور بسیاری انچه که در این دوره اتفاق افتاد دامان دولت های آینده را خواهد گرفت و به جبر استمرار حکومت ها و انتقال فواید و ضررها به شکل تام و تمام ، هر دولتی که بر سر کار آید ناگزیر به پاسخگویی به مشکلاتی است که دولت نهم بر اثر سو مدیریت خود - نه تحولات و اتفاقات غیر قابل کنترل- به کشور تحمیل کرده است.
چه خوش است ادبیات کهن ایرانی و مثل ها حکمت های پندآموز. هر لحظه که از ضرر پیشگیری گردد ، فایده است. و این باید سرلوحه رفتار سیاسی و اجتماعی ما در این روزها قرار بگیرد. توجه به شرایط و انجام وظایف شهروندی - حتی با وجود عدم رعایت حقوق مدنی شهروندان از سوی حکومت- اگر تنها اثر ان نیز کاهش ضررهای و نابسامانی ها باشد بر همه افراد جامعه فرض خواهد بود.
شاید در هیچ دوره ای و زمانی - در این سه دهه ی اخیر - به این میزان نیاز به تغییر از سوی نخبگان جامعه احساس نشده بود. تغییری که در پس آن اگر بهبود اوضاع نباشد ، کاهش آلام و دردها به قطع یقین مسیر می گردد.
بیماری مهلک بی احساسی سیاسی که این روزها بر جامعه ما شیوع پیدا کرده تنها به تدبیری خردمندان قابل درمان است. که اگر درمانی هم یافت نشد باید دست به دامان مسکن ها و محرک ها شد تا امید به تغییر در میان عموم مردم جاری و ساری گردد. باید برای زنده نمودن دوباره ی این امید فکری کرد.

برچسب

مطالب مرتبط


بازتاب

TrackBack URL for this entry:
http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-tb.cgi/1692

نظرات


هم میهن و آقای نازنین درست است که بیرون از ایران زندگی می کنم ولی مشکلات و درد های جامعه ام من را در بر دارد"دلم بد جوری می سوزد" و از این آقای دکترا خریده، مانند بیشتر مردمم دل خوشی ندارم.


ولی حتمن می دونید که تمام این سیاست ها تاریخ اجرایی دارند!!!

شهلا || ۱۵:۰۷ چهارشنبه ۹ اردیبهشتماه ۱۳۸۸


بهتر نیست کمی با انصاف تر به قضیه نگاه کنید کارهایی در این دولت انجام شد(از قبیل سهمیه بندی بنزین)که در زمان دولتهای قبل خواب انجام این کار نیز برایشان میسر نبود

جواد || ۰۲:۰۱ چهارشنبه ۱۶ اردیبهشتماه ۱۳۸۸


نظر بدهید


برای جلوگیری از انتشار هرزنامه ها ، نظر شما پس از بررسی منتشر خواهد شد.
تا آنجا که امکان دارد از نوشتن نظر خود به صورت فینگلیش خودداری نمایید.




- مجاز به استفاده از کدهای اچ تی ام ال هستید: