جمهور tag:,2006-07-24:/2 2010-07-25T23:23:21Z جنگ نبود ، صلح نبود ، من صلیبی نبودم! Movable Type Pro 4.21-en فاحشگی خبری در کیهان tag:jomhour.ws,2010://2.2422 2010-07-25T22:39:54Z 2010-07-25T23:23:21Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 به این تیتر این خبر روزنامه کیهان دقت کنید: «نازی ها به 50 نفر از آشوبگران افتخار بیگاری دادند». ماجرای اعطای پناهدگی به 50 فعال سیاسی و روزنامه نگار ایرانی توسط دولت آلمان را روزنامه کیهان  مطابق سایر اخبارش به شکلی مخدوش و غیر واقعی منتشر کرده است.
اما خوب این عادت مالوف کیهان شریعتمداری است و غیر از این نمی توان انتظار داشت. اما بار معنایی که تیتر این مطلب و "نازی" خطاب کردن آلمان ها به دنبال دارد قابل قبول نیست.
جالب آنکه در خبری دیگر کیهان می نویسد: «خشم صهیونیست ها از بی توجهی آلمان به تحریم ها علیه ایران». در اینجا دیگر آلمانی ها "نازی" نیستند.
هیچ توضیحی بهتر از "فاحشگی" در خبرسانی برای "ارگان رسمی" رهبر جمهوری اسلامی ایران نمی توان یافت. رهبری که با بی تدبیری و سو مدیرت خود موجب فرار هزاران نفر از نخبگان سیاسی و فرهنگی و نیروهای انسانی که باید در جهت بهبود شرایط بکوشند، از کشور شده است.

اما این درب همیشه بر این پاشنه نخواهد چرخید و روزی گریبان دیگر حامیان این سیاق رهبری  کشور را خواهد گرفت. اتفاقی که نشانه های ان را می توان همچنان در روزنامه کیهان دید:
«كیهان و خوانندگان: تعطیلی 24 روزه مجلس از نظر مردم امری مذموم است مگر نمایندگان مجلس با دیگر اقشار جامعه چه فرقی دارند كه در طول سال چندین مرتبه از مرخصی های طولانی بهره مند میشوند. جالب اینكه در روزهای كاری مجلس نیز به دلیل غیبت و تأخیر نمایندگان بارها اتفاق افتاده كه مجلس از حد نصاب افتاده و جلسه یا تشكیل نشده و یا با تاخیر برگزار شده است. علاوه بر آن نفس این كار با نامگذاری امسال كه به سال همت مضاعف و كار مضاعف،منافات دارد. طالعی»
در این نظر خوانندگان یا بهتر بگوییم نظرسازی خوانندگان کیهان این بار شمشیر ولایت - آنگونه که رهبر ایران روزنامه کیهان شریعتمداری را خطاب قرار می دهد- اینبار گردن نمایندگان مجلسی را نشانه رفته است که جرمشان اینست که نوکری خان را می کنند اما سر به آستان محمود احمدی نژاد نمی سایند.
]]> انفجار در زاهدان و ذهن آشفته دولت احمدی نژاد tag:jomhour.ws,2010://2.2421 2010-07-18T19:16:33Z 2010-07-18T19:41:13Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 هیات دولت دهم روز گذشته به موضوع انفجارهای تروریستی در زاهدان پرداخته است. محمد احمدی نژاد در این جلسه گفته است: «اگر اوباما از اقدامات نیروهای آمریکایی اطلاع ندارد، به او می‌گویم که نیروهای آمریکایی مستقر در افغانستان و پاکستان از اقداماتی مانند حادثه تروریستی زاهدان پشتیبانی می‌کنند.»
این اظهارات نشان می دهد که دولت احمدی نژاد از این اتفاقات درس نگرفته است و همچنان آدرس های غلط دادن خود را ادامه ی دهد. آدرس های اشتباهی که می تواند شرایط زاهدان را پیچیده تر کند.

چند روز پیش بود که وزیر کشور احمدی نژاد مدعی شده بود:«با اعدام این شرور [عبدالمالک ریگی] شرق کشور که بوسیله سازمان‌های جاسوسی برخی کشورهای غربی و صهیونیست‌ها حمایت می‌شد آرامش کامل به این منطقه بازگشته است و خوشبختانه هم اکنون امنیت و آرامش کامل در سرا سر کشور برپاست.»
امنیت کاملی که تنها چهار روز بعد جان بیست و چند نفر را در استان سیستان و بلوچستان گرفت و نشان داد دولت احمدی نژاد به چه میزان در تامین امنیت کشور بی لیاقت و عاجز است.

در همین حال  جبهه مشارکت بیانیه ای صادر کرد که محتوای آن نشان دهنده یک نگاه دقیق و واقع بینانه به شرایط است و حکومت می تواند با توجه به آن سیاست های غلط خود را تغییر دهد.
اما به علت ذهن آشفته و دشمنی کورکورانه حکومت ایران با هر نگاه و اندیشه مصلحانه و انتقادی روزنامه تندرو کیهان آن را "بیانیه حمایت از تروریست ها" می خواند و نشان می دهد که که دایره درک و فهم سکانداران ایران به چه میزان محدود است.
خشونت و ترور در همه اشکال و به هر بهانه ای محکوم است. روزی همسایگان ما گرفتار این بلای خانمانسوز بودند و حکومت جمهوری اسلامی متهم به حمایت از تروریست ها. حالا این بلا دامان خودمان را گرفته. تا درس بگیریم که نمی توان در این منطقه بذر تنفر کاشت و باد درو نکرد.
]]> جنبش زنده است؛ چون تو از ما میترسی tag:jomhour.ws,2010://2.2420 2010-06-29T22:06:41Z 2010-06-30T07:37:48Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 این سوال را شاید بسیاری از فعالان سیاسی و مدنی از خودشان بپرسند: «ما کجای ماجرا هستیم؟». من هم از خودم می پرسم که سرانجام این جنبشی که از نیمه شب 22 خرداد جان گرفت و خروشید و عالم گیر شد به کجا خواهد رسید؟
اما در این دور دست شاید پرسیدن از این سوال چندان موثر نیست. باید در آن فضا باشی. در آن اتمسفر و بوی جنبش را در هوا و تب و تاب مردم حس کنی.

اما گرمای این آتش زیر خاکستر را حتی می شود از همین دورها هم حس کرد. از تب و تابی که در میان مخالفان جنبش است. در دل نگرانی ها و لفاظی های کسانی که جنبش را "فتنه" می خوانند و همچنان کمر به سرکوب مخالفان بسته اند.
جنبش همچنان زنده است. این زنده بودن را می شود از بوی ترسی که از تن حکومت بلند شده حس کرد. ترسی که بر اشتباهات حاکمان امروز ایران افزوده است و البته هزینه اش از جیب مردم پرداخت می شود.
اما شاید باید همچنان منتظر بود تا زمان تغییرات فرا برسد. آن زمان که اشتباهات رقیب آنچنان زیاد بشود که با کم هزینه ترین روش ها، تغییراتی را بوجود آورد که جامعه ایران را به سوی آزادی و دموکراسی و حقوق انسانی سوق دهد.

حالا در این دور دست ها ما چه می توانیم بکنیم؟ نزدیک به یک سال است که به این مهم فکر می کنم و در جستجوی جوابی هستم که قانعم کند. شاید آنرا یافته و یا در راه یافتنش باشیم. در این مورد بیشتر خواهم نوشت.
]]> در این نظرخواهی شرکت کنید tag:jomhour.ws,2010://2.2419 2010-05-22T22:13:13Z 2010-05-22T22:48:55Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 در حال تهیه یک تحقیق در مورد مشکلاتی که ممکن است سایت دویچه وله فارسی خصوصن در ایران با آن روبرو باشد، هستم. البته این تحقیق بیشتر روی بخش ویدیو، گالری عکس و ابزارهای وابسته به شبکه های اجتماعی وب سایت متمرکز است و به برآورد هر کاربر از عملکرد سایت بستگی زیادی دارد.
همچنین در این نظرسنجی (لینک ، رمز عبور=welle) سعی شده مشخص شود با کدام مرورگرها و فیلترشکن ها، سایت دویچه وله فارسی، کارایی بهتری دارد تا امکان بهبود شرایط  مهیا شود.
از همه دوستان خواهش می کنم در این تحقیق از کمک خود دریغ نکنند و در انتشار آن کمک نمایند. برای شرکت در این نظرخواهی شما به رمز عبور (welle) نیاز دارید.
جدای از شرکت در نظرسنجی می توانید نظرات خود را در مورد بهبود کار سایت دویچه وله فارسی به من ایمیل کنید. دویچه وله آلمان در قبال این نظرسنجی مسوولیت حقوقی ندارد.
]]> آنها از اندیشه می ترسند tag:jomhour.ws,2010://2.2418 2010-05-22T19:47:57Z 2010-05-22T20:54:05Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 «برخی‌ها نظارت بر این نشریات را قبل از چاپ مطلقا خلاف آزادی قلمداد می‌كنند در حالی كه این موضوع درست نیست و این قانون باید مقداری اصلاح شود.»
این بخشی از سخنان مکارم شیرازی است در دیدار مسوولان دانشگاه پردیس قم. دانشگاهی که چندی پیش در پی انتشار مطالبی در یک نشریه دانشجویی مورد توجه رسانه های اصولگرا قرار گرفت.
مکارم شیرازی در بخش دیگری از سخنان خود می گوید: «در جریان اهانت این نشریه دانشجویی دو نفر كه یكی استاد سكولار و دیگری دانشجوی سكولار بودند، بازیگر اصلی جریان بودند. اساتید و دانشجویان دانشگاه پردیس نیز مقالاتی را علیه مطالب منتشر شده در نشریات نوشته‌اند و در مجموع معلوم شد اساتید و دانشجویان بسیار خوبی در این دانشگاه وجود دارند ولی دو نفر ناصالح نفوذی كار را خراب كرده بودند. »

طرح جلد مجله آلمانی تیتانیک در مورد رسوایی های جنسی در کلیسای کاتولیک - عنوان طرح : کلیسای امروز

این سخنان نشان از تفکری دارد که در میان بخش قابل توجه ای از روحانیون نزدیک به حاکمیت و همچنین مسوولان وجود دارد. کنترل هر حرکت و اندیشه ای که ممکن است نگاه حاکم را به چالش بکشد.
اما نباید در برابر این گونه اظهارات بی تفاوتی بود. اظهارنظرهایی که در شرایط حساس عملی نیز شده است. به عنوان مثال در جریان اعتراضات پس از انتخابات دادستانی تهران نشریات را پیش از انتشار کنترل می نمود و گاهی از چاپ و یا توزیع این نشریات جلوگیری می کرد.
از سوی دیگر این پرسش نیز قابل طرح است که انتشار یک نشریه دانشجویی با شمارگان کمتر از هزار عدد چگونه می تواند پایه های اعتقادی و مذهبی را دچار تزلزل کند اگر مبنا و برهان محکمی وجود داشته باشد؟
استفاده از ابزار امنیتی و کنترل اندیشه امر تازه ای نیست. در بسیاری از حکومت های توتالیته و فاشیستی این امر صورت گرفته است اما فرجامی در پی نداشته.
تنها کسانی از نقد می ترسند که منطق و برهان قاطعی برای دفاع از اندیشه خود نمی یابند. و این حقیقت وحشت از انتشار  پرسش هایی است که پاسخی در دستگاه حکومتی و مذهبی مستقر ندارد.
همچنین این رفتارهای بیش از پیش نفرت عمومی از مذهب و دینی که متولیان آن چنین نظرات ارتجاعی را ابراز می کنند افزایش می دهد و دیر زمانی نخواهد گذشت که عرصه عمومی برای اینگونه تفکرات تنگ خواهد شد. سرنوشتی که مسیحیان آن را تجربه کرده اند و به علت سیاهکاری های مذهبی خطوط قرمزشان یکی پس از دیگری تسخیر شده است.
]]> سیاه بازی اتمی در تهران tag:jomhour.ws,2010://2.2417 2010-05-17T21:17:21Z 2010-05-17T21:55:10Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 نمایشنامه های رو "حوضی" یا "سیاه بازی" گونه ی خاصی از نمایش است که بدیهه سازی و بدیهه سرایی محور اصلی آن محسوب می گردد.در این نوع نمایش که معمولن رقص و آواز نیز چاشنی آن می شود، پایان خوش و نتیجه گیری اخلاقی از خصوصیات آن به شمار می رود.
با این توضیحات آنجه که دیروز در تهران رخ داد بسیار به "سیاه بازی" و نمایش های "روحوضی" شباهت بسیاری داشت. مشارکت دو کشور ترکیه و برزیل هم نتوانست این نمایش را جدی تر نماید.
نتیجه حاصل این کش و قوس ها همراهی بیشتر چین و روسیه با غرب و هراس بیشتر جهانی از فعالیت های حکومت ایران و افزایش فشارهای اقتصادی که در نهایت مردم ایران را متضرر نمود.
ایران آنچه را که می توانست 6 ماه پیش بپذیرد در شرایطی گردن نهاد که دیگر رضایت غرب را جلب نخواهد نمود و دورنمای حل بحران پرونده هسته ای را روشن ننمود.
اما با تمام این اوصاف به نظر نمی رسد که حتی بتوان به این توافق دلخوش بود. سیاست هسته ای ایران کماکان افزایش تنش و کشدار نمودن بحران است. سیاستی که می تواند بخشی از بحران های داخلی را نیز تحت شعاع قرار دهد.
گرچه نقش غرب و آمریکا نیز در این شرایط اهمیت ویژه ای دارد اما روسیه و چین اهمیت ویژه ای دارند. ایران مدعی خواهد بود حالا توپ در زمین غرب است. گرچه همچنان غرب مدعی است که هیچ اتفاقی مهمی رخ نداده است. باید دید در این شرایط موضع چین و روسیه چه خواهد بود.
]]> در ستایش اصلاح طلبی انتقادی tag:jomhour.ws,2010://2.2416 2010-04-11T12:25:29Z 2010-04-13T09:07:45Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 باید در رفتارهایمان بازنگری کنیم. باور دارم که رهبران اصلاح طلبان در ایران بسیار دقیق و کم ایراد تر از فعالان خارج از کشور رفرم خواه رفتار کرده اند.
اشتباهات ما کم نبوده است. اشتباهاتی که به جنبش لطماتی را وارد کرده. مهاجرانی، محسن کدیور، ابراهیم نبوی، مسیح علی نژاد و چند نفری دیگر در این ماه ها تلاشی مضاعف داشته اند اما همه این تلاش ها بدون ایراد و اشکال نیز نبوده.
باید شجاعت پذیرش خطاهای خودمان را داشته باشیم. باید صادقانه با مخاطبان و همراهان این مبارزه سخن بگوییم و هرجا که  به بی راهه رفتیم در پی تصحیح آن باشیم.
اصلاح طلبی و رفرم خواهی آدابی دارد که بیش از همه ما باید در حفظ آن بکوشیم. همه سلایق و دیدگاه ها را به رسمیت بشناسیم و در بیان نظرات خود مسوولانه تر رفتار کنیم.

این خصوصن شامل حال رسانه هایی می شود که به جناح اصلاح طلب جنبش سبز نزدیک ترند. جرس مهمترین آنهاست. به همین دلیل باید مراقب بود که چه خبری، گزارشی و مقاله ای منتشر می شود.
خیلی وقت ها این جمله «ديدگاه های وارده در یادداشت ها لزوما ديدگاه جرس نیست» موثر واقع نمی شود و یادداشت منتشر شده اثر خود را می گذارد و نوشته می شود به پای رفرم خواهی و اصلاح طلبان.
در این روزها که از هر جهت تحت فشار و هجوم هستیم -در داخل با به زندان افکنده شدن یاران و همراهانمان و بیرون از ایران با سیل تهمت ها و ناسزاها و قضاوت های نادرست- باید همچنان در بازخوانی روش ها و ایده ها تلاش کنیم. در عین حال از این هجمه ها نترسیم که نشان می دهد عمل و رفتار ما در جهت درست است.]]> اتهام ما ؛ رفرم خواهی زنجیره ای tag:jomhour.ws,2010://2.2415 2010-04-08T23:00:43Z 2010-04-09T00:08:36Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 میترای یوسفی عزیز مطلبی نوشته است در نقد مقاله «عوضی ها»ی ابراهیم نبوی. با آنکه با جهت گیری کلی این مطلب موافقم اما انتقاداتی جدی نیز به آن وارد می دانم. معتقدم که در واقع مطلب «میترا» و «داور» دو روی یک سکه هستند. 
اما نقطه ضعف یادداشت میترا قضاوت و توصیف شرایط بدون در نظر گرفتن واقعیات است. میترا فضایی و آدمهایی را توصیف می کند که با آنچه که خودش هم باور دارد نمی خواند.
میترا از کسانی حرف می زند که نظر او «تجربه ی تبعید را از سر گذرانده بودند و درد حذف شدن چشیده بودند چهره ی دوباره یافتند...می خواستند سهیم باشند در بهار بودنِ مردم. دست به کار شدند. با نوشته هاشان. با آکسیون های اعتراضی شان. با فریادهایشان زیر آسمان شهرهایی که تمام این سالهای فراق را گواهی بود.»
اما میترا نمی نویسد که «برخی» از همین ها پس از سی سال هنوز برای پایین کشیدن پرچم فلان حزب مخالفشان، برای اثبات اکثریت بودنشان، برای آنچه که فکر می کنند حقیقت است و تنها در اختیار ایشان، چگونه با هم گلاویز شدند و به یکدیگر ناسزا گفتند و ...

میترا می نویسد: «رسانه های زنجیره ای شان با پسوند سبز مشروعیت می یافت و مجالی نبود برای عرصه فکر مخالف. و هر مخالفتی به بهانه ی از دست رفتن اتحاد، به محاق سانسور سپرده می شد.»
و فکر می کنم که این صدای میترا یوسفی است و یا...نه! این میترا نیست که ما را زنجیره ای می خواند. همانگونه که پیش از این در سالهای پایانی هفتاد روزنامه هایمان را زنجیره ای خوانده بودند. و حالا هم شده این روزنامه نگاران زنجیره ای فراری.

و چه کسی مجال نداد برای عرضه فکر مخالف؟ مگر نه اینکه در این سالهای اکثر اندیشه های سیاسی صفحات اینترنتی داشتند و دارند؟ با اسم های سوپر انقلابی و رنگ های تند و کند. و اگر دیده نشدند در این سالها مگر می شود به چشم بینندگان ایراد گرفت؟ باید به خود نگاه کنیم و آن پیامی که به جامعه می دهیم.
و مگر نه در این ده ماه و حتی از زمانی که اصلاحات متولد شد و رفرم خواهی جان گرفت چندین کانال تلویزیونی وصدها وب سایت و روزنامه در درون و برون کشور از هیچگونه لجن مالی و دروغ پردازی در مورد فعالان سیاسی این طیف کوتاهی نکردند؟
اگر هم کسی انتقادی به ملایمت از اصلاحات و رفرم خواهان نمود به لقب سازشکار مزین شد. انگار که به کمتر از مرگ رفرم خواهان نباید راضی بودند. در این شرایط برای برخی رفرم خواهی گناهی نابخشودنی است و انقلابی گری فضیلتی متعالی.

میترا قلم خوبی دارد و روحی لطیف. اما عرصه سیاست، عرصه رویا پردازی نیست. محل واقعیت ها و محاسبات و تحلیل های دقیق و روشن از شرایط است.غرصه سیاست هم همچون طیفی خاکستری است و سیاه و سپید جایش در قصه دیو و پریان مادر بزرگ ها.
]]> خشونت محکوم است حتی خشونت سبز tag:jomhour.ws,2010://2.2414 2010-04-07T21:16:32Z 2010-04-07T22:11:32Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1  در لغتنامه دهخدا معنی خشونت اینگونه آمده است: «درشتی و زبری. ضد لینت و نرمی، خلاف نعومت». واین نشان از گستره ی وسیع خشونت دارد.
در این شرایط برخی موضوع ورود به سفارت ایران در هلند و برافراشتن پرچم منقش به عکس ندا آقا سلطان را حرکتی خشونت بار، احمقانه و عاملان آنرا تروریست و عوضی و احمق خواندند.
من دلایل دفاع از حرکات این چنین را در مطلب قبلی با عنوان «فشار به سفارتخانه ها ؛ مبارزه فعال و بدون خشونت» نوشته ام و هنوز هم معتقدم که تا این رفتار به صورت کنترل شده رخ بدهد وعرف موجود را نشکند قابل اشکال نیست بلکه در انزوای سیاستی دولت دهم موثر است.
در این شرایط همین واکنش ها نیز نوعی خشونت است. مدعیان نفی هرگونه خشونت با این واکنش ها مقصود خود را نقض بر این حرکت صحه گذاشته اند که اتفاقن می شود خشونتی بروز کند و کسی به ظاهر آسیب نبیند و موثر واقع شود.
مجادله در این باب اما بیشتر آسیب رسان است تا موثر. ادبیات انتخاب شده از سوی برخی از «سبزهای باسابقه» نیز به جای حل مشکل بیشتر آسیب می رساند و کینه ها و اختلافات را بیشتر می کند.
به هر حال همه دوستان را ارجاع می دهم به مصاحبه اخیر رامین جهانبگلو با تلویزیون بی بی سی در برنامه «به عبارت دیگر». او از رمز موفقیت جنبش می گوید و پایان دور باطل خشونت ، انتقام و تنفر. هدفی که جز با «آشتی ملی» محقق نمی شود.
]]> فشار به سفارتخانه ها ؛ مبارزه فعال و بدون خشونت tag:jomhour.ws,2010://2.2413 2010-04-06T23:09:21Z 2010-04-07T00:10:35Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 دیروز گروهی از جوانان ایرانی و هلندی معترض به سرکوب و خشونتهای دولتی در ایران، بخشهایی از سفارت جمهوری اسلامی در شهر لاهه را به تصرف خود درآوردند. 
معترضان بالابردن پرچم با تصویر ندا آقا سلطان بجای پرچم جمهوری اسلامی، اعلام کردند به نشانه همبستگی با مردم ایران، دست به این اقدام زدند.
چند ماه پیش نیز یک گروه آلمانی با عنوان آنتی فاتهران (آنتی فاشیست های) در فرانکفورت آلمان با زدن قفل بر درب کنسولگری ایران در این شهر و تعطیلی چندساعته آن، نسبت به ادامه روابط اقتصادی دولت آلمان و حکومت جمهوری اسلامی ایران اعتراض کردند.
برخی بر این باورند که این حرکات خشونت آمیز بوده و در نهایت سودی برای جنبش سبز مردم ایران نخواهد داشت. گرچه به باور اینگونه برخوردها تاکنون از حداقل خشونت برخوردار بوده و معترضین سعی نموده اند اعتراض خود را به شکلی تهاجمی نشان بدهند.

اینگونه اعتراضات گرچه نمی تواند به نافرمانی مدنی تعبیر شود اما نشان از تحرک شهروندان اروپایی برای فشار به دول غربی برای در اعمال محدودیت های موثر علیه حکومت ایران است.
گسترش این سیاست تهاجمی به شدت منافع حکومت ایران را در خطر قرار خواهد داشت و قدرت مانور را از دستگاه دیپلماسی و امنیتی جمهوری اسلامی خواهد گرفت.
این حقیقت غیر قابل انکار است که تا زمانی که شهروندان کشورهای غربی نسبت به جنبش اعتراضی مردم ایران واکنشی نشان دهند و در اعتراضات ایرانیان حضوری فعال نداشته باشند این اعتراضات تاثیر چندانی بر دولت های این کشورها نخواهد داشت.
اما باید توجه کرد که پاشنه آشیل این اعتراضات خشونت است. خشونتی که از کنترل خارج گردد و تبعات منفی را در پی داشته باشد. به همین علت برخی از اینگونه حرکات واهمه داشته و آنرا محکوم می کنند.

از سوی دیگر این سخن که حرکات اینچنینی خوراک تبلیغاتی به حکومت ایران و رسانه های وابسته می دهد تا مظلوم نمایی نمایند عاری از استدلال منطقی است.
زمان تعیین استراتژی مبارزه بر مدار و ملاک حکومت ایران ماه هاست که گذشته است. حکومت ایران و دستگاه تبلیغاتی آن از کاه کوه می سازد و از هیچ همه چیز.
باید در تلاش برای تغییر از همه ابزارهای قانونی و مشروع استفاده نمود. و هر روشی را موثر مفید است برگزید مگر انکه ان روش با مرام و منطق ما سازگار نباشد.
این اعتراض، اعتراض بخشی از «جنبش سبز» و یا در پهنا و معنای وسیع تر «جنبش اعتراضی» مردم ایران است. تعیین نسبت و تناسب آن با این جنبش نیز بر عهده همگان است. جنبشی که سخنگو و ناظمی ندارد و هرکس حق دارد نظر و اعتقادش را بگوید و این عقل جمعی است که می پسندد و بر می گزیند و یا نفی می کنند و مطرود می شود.
]]> جمهوری بر پایه قانون ، قانون بر پایه جمهوری tag:jomhour.ws,2010://2.2412 2010-04-05T20:26:27Z 2010-04-05T21:21:37Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 هوشنگ دودانی عزیز پاسخ مفصلی داده به نوشته من در مورد هاشمی. قصد من از نوشتن مطلب «هاشمی و عبور از بحران» روشن بود. اینکه بگویم بگذارید هاشمی ان بکند که می داند درست است.
اما هوشنگ دودانی به حکم کاملن درست مرا راهنمایی می کند در حالی که در مفروضات کاملن به خطا می رود. از برهان خلف برای رد این مقاله استفاده می کنم و تنها به نکاتی می پردازم که عینی است و مستند.

به باور من هوشنگ یک دهه از این نظام سی و چند ساله را ندیده گرفته است. در زمان اصلاحات مشکل چه بود؟ جابه جایی نسل ها، ساختار ریاستی به جای پارلمانی و یا اینکه خامنه ای از شاه بدتر بود؟
اصلاحات شکل گرفت تا روندهای ناثواب موجود را ترمیم و تصحیح کند اما نتیجه چه شد؟ رهبر ایران حداقل آزادی ها و قوانین شبه دموکراتیک را به توسل به اختیارات فرا قانونی خود بی اعتبار کرد.
احمدی نژاد نیز اگر در سال 84 به اتکای سازماندهی حزب غیررسمی وابسته به سپاه و تحت حمایت آیت الله خامنه ای یک شبه از صندوق های رای درآمد مولود این روند ضد اصلاحی بود نه عامل آن.

اما مهمترین مشکل تحلیل شما آنجاست که همه چیز را در فضای آزمایشگاهی بررسی کرده اید. مجلس مستقر متخب مردم نیست. منتخب شورای نگهبانی است که دیگر حتی مشروعیت قانونی نیز ندارد.
می پرسید سند: قانون مجریان و ناظران را موظف به بی طرفی کرده است. اکثریت اعضای شورای نگهبان قبل از انتخابات به حمایت آشکار از احمدی نژاد پرداختند.
احمد جنتی ، دبیر این شورا گفت باید هر کاری کرد تا احمدی نژاد بار دیگر رئیس دولت گردد و اعضای شورای نگهبان به سود احمدی نژاد در دوران انتخابات به سخنرانی می پرداختند.
همچنان که نیروهای نظامی که صراحتن در قانون از ورود به سیاست منع شده اند در تمام دوره برگزاری انتخابات حضور موثری به سود دولت داشتند و همه اینها به اذن رهبر ایران بود.

هوشنگ عزیز! سید علی خامنه ای، سند ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد را پیش از انتخابات ریاست جمهوری امضا کرد. از ماه ها پیش که اسباب و لوازم تغییر آرا و برنامه سرکوب مخالفان را تدارک می دید.
تصویر میر حسین بر دوش مردم هم نه تصویری نخست وزیرانه که نشانه ای از تجلی اراده مردمی بود که بر طبق قوانین موجود کشور حق داشتند در حرکتی مسالمت آمیز اعتراض خود را طرح کنند.
خامنه ای با «از خود گذشتگی» از نتیجه انتخابات دفاع نکرد. خامنه ای از عمارت نوپای حکومت مطلقه خود دفاع کرد. عمارتی که به مدد قدرت نظامی و مالی سپاه هر روز عظیم تر و قدرتمندتر می شود.

و اما در آخر یادآور شوم که هاشمی نه به حرف شما گوش می دهد در این شرایط و نه به حرف من. هاشمی به حکم «کارکشتگی» آن می کند که صلاحش باشد و در توان سلاحش.
حکومت قانون، اراده مردم با رای اکثریت ، صندوق رای ، مجلس را هم پاس خواهیم داشت تا روزی که به واقع بتوان به مقصود رسید.
]]> هاشمی و عبور از بحران tag:jomhour.ws,2010://2.2411 2010-04-04T23:01:20Z 2010-04-04T23:13:47Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 در حوادث پس از انتخابات نفش هاشمی رفسنجانی همچون تحولات سی ساله اخیر بسیار پر اهمیت و مهم بوده است. در ده ماه اخیر همه طرفهای درگیر از وی خواسته اند موضعی روشن اتخاذ نماید.
اما در شرایط فعلی دو جریان بیش از گذشته بر این موضوع اصرار دارند که هاشمی باید سمت بازی خود را انتخاب کند. از یک سو این انتظار برای برخی در جنبش اعتراضی وجود دارد و از سوی دیگر جریان حاکم خواستار این اتفاق است.
اما یک نکته در این میان جالب توجه است و انکه در این میان جریان حاکم علاقه ای به همراهی هاشمی رفسنجانی با خود ندارد و در تلاش است او را کاملن در کنار جنبش اعتراضی ببیند.
در آن شرایط امکان حذف هاشمی مهیا تر از هر زمان دیگر خواهد بود. رویایی که رهبری ایران و محمود احمدی نژاد برای آن به هر دست آویزی متوسل شده اند.
اما هوشیاری و شناخت موقعیت توسط هاشمی رفسنجانی این امکان را از مخالفان حکومتی اش سلب کرده است. وی می داند تا زمانی که به این شیوه ادامه بدهد هم امکان یاری رساندن به جنبش اعتراضی وجود دارد و هم خود را از حذف سیاسی مصون می دارد.

استراتژی هاشمی چه خوشایند معترضان باشد و چه نباشد مبتنی بر درک درست از مختصات سیاسی جمهوری اسلامی است. در عین حال اکبر هاشمی رفسنجانی مطالباتی را طرح می کند که گرچه ممکن از در نگاه اول محافظه کارانه و فاقد اهمیت باشند اما همچون پلی برای تغییرات بنیادی تر است.
هاشمی از برکناری احمدی نژاد به عنوان اول گام برای شروع تغییرات سخن می گوید. خواسته دیگر وی به رسمیت شناخته شدن معترضان و حق آنان برای تداوم اعتراضات است.
مهمترین خواسته هاشمی اما تغییراتی در قانون اساسی و محدود نمودن نهادهای تحت کنترل رهبری است تا به این صورت قدرت مطلقه ولی فقیه قابل کنترل تر گردد.
حتی عملی شدن این خواسته ها نیز در شرایط فعلی نیز بسیار دشوار است اما به واقع این خواسته می تواند طیف بیشتری از نیروهای همراه با اقلیت حاکم اما قدرتمند را با جنبش اعتراضی هم پیمان کند.

اصرار برخی در درون جنبش سبز به روشن تر شدن موضع هاشمی اگر از روی اغراض خاص نباشد ناشی از تحلیل غلط شرایط و عدم شناخت توازن قواست.
نباید با سخنان و تحلیل های غلط انتظاراتی را به جامعه تزریق کرد که نه تنها کمکی به تقویت جنبش سبز نمی کند بلکه منجر به گسترش قدرت اقلیت حاکم می شود.
]]> کدام استراتژی ؛ سوال مشترک این روزها tag:jomhour.ws,2010://2.2410 2010-04-01T22:47:17Z 2010-04-02T17:17:41Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 در خارج از ایران  که به دور از روزهای به ظاهر آرام تعطیلات نوروزی تکاپو و جنب و جوش فعالان سیاسی و روزنامه نگاران و حتی برخی شهروندان عادی کشورهای مختلف در مورد مسائل ایران همچنان ادامه دارد.
گرچه کسان زیادی هستند که وقایع یکساله کذشته ایران را دنبال و بازخوانی می کنند اما یک سوال مشترک در همه جا شنیده می شود : «استراتژی جنبش سبز و رهبران آن برای ادامه مبارزه چیست؟»
هر کسی از ظن خود سعی می کند به این پرسش پاسخی بدهد. برخی از امیدها و آرزوهای خود می گویند و برخی از طرح ها و برنامه هایی که معتقدند عملی و قابل اجراست و باید در دستور کار جنبش قرار بگیرد.
برخی نیز معتقدند که این مبارزه متوقف و یا ضعیف شده است و برای ادامه راه خود به تغییرات استراتژی و یا تغییر در رهبری نیازمند است. این دسته معمولن از ابتدا نسبت به سیاست ها و راهبران جنبش منتقد بوده است.

اما یک حقیقت غیر قابل انکار است. پاسخ این پرسش تنها در داخل مرزهای ایران یافت می شود و بهترین کسانی که می توانند به آن پاسخی بدهند شاهدان عینی وقایع و بازیگران اصلی عرصه مبارزه اند.
حکومت در این ده ماه و خصوصن در چهار ماه اخیر سعی نموده با بالا بردن هزینه حضور در جنبش اعتراضی و بازداشت و به زندان فرستادن فعالان سیاسی و مدنی عرصه را از حضور آنها خالی کند.
این خلا نیز در این روزها بیش از هر زمان دیگر احساس می شود. خلایی که البته بخش عمده آن شاید ناشی از خاصیت این برهه زمانی باشد.

بدل این استراتژی حاکمیت در راهبردی که میرحسین موسوی در پیام نوروزی خود ترسیم کرد یافت می شود. درگیر نمودن و شرکت دادن بخش غیر فعال جامعه در این جنبش اعتراضی.
و این عمل باید بیش از هرگروهی توسط اصلاح طلبانی صورت بگیرد که در یک دهه اخیر توانسته اند در فضای مناسبت تری با جامعه ارتباط برقرار کنند و همچنان این ارتباط را حفظ کرده اند.
و البته جنبش دانشجویی نیز می تواند با استفاده از فضای دانشگاه ها در گسترش این حرکت نقش اصلی را داشته باشد. در شرایط حاضر قدرت مانور این جنبش از همه گروه های سیاسی و مدنی دیگر بیشتر است.
تنها نباید فراموش کرد تغییر فاز اعتراضات از خیابان به افکار عمومی بسیار سخت و نیازمند برنامه ریزی، تداوم در حرکت و پرهیز از تشتت است.
]]> امید به تغییرات ناگزیر tag:jomhour.ws,2010://2.2409 2010-03-29T21:48:34Z 2010-03-29T22:15:22Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 امروز متوجه شدم که چه سخت از خانواده های زندانیان بیگناهی که این روزها در زندان و دور از نزدیکانشان هستند مصاحبه بگیری و در عین حال سعی کنی بی طرف باشی.
مگر می شود ظلم را شنید و لمس کرد و بی طرف بود. همچنان که پیشتر هم فکر می کردم هرچقدر هم بی طرف باشی خبر اینگونه نیست. اثرش را می گذارد بر عمق وجودت.
این مصاحبه خانم ملکی فر است که از همسر دربندش می گوید. او یک معلم بازنشسته است و مهمترین جرمش حمایت از میرحسین موسوی بوده و اجازه برگزاری جلسات سخنرانی در خانه اش به دانشجویان فعال مشهدی.
اینها را که می شنوم و می خوانم هر روز مطمئن تر می شوم که این شرایط تغییر خواهد کرد. و نور امید در دلم روشن تر می شود که حکومت به کفر می ماند اما به جور نه.
]]> به احترام صندلی خالی پرستو فروهر tag:jomhour.ws,2010://2.2408 2010-03-26T19:10:45Z 2010-03-26T20:59:56Z مهدی محسنی http://jomhour.org/cgi-bin/mt421/mt-cp.cgi?__mode=view&blog_id=2&id=1 وارد موسسه محل برگزاری کنفرانس خبری در مورد حقوق بشر در ایران می شوم توجهم به یک جمعیت ایرانی بیست و یا سی نفره جلب می گردد که کارت های شبیه به هم بر سینه دارند.
میزی در گوشه سالن مختص توزیع این کارت هاست. نزدیک تر که می روم به سرعت متوجه می شوم که هواداران رضا پهلوی هستند و کارت های هواداری را توزیع می کنند. قرار بود که کنفرانس خبری با حضور عده ای از فعالان حقوق بشر، زنان و فعالان سیاسی برگزار شود اما این برنامه بیشتر شبیه جلسه استقبال از «شاهزاده» شده است.

محل کنفرانس خبری را می پرسم به سرعت به طرف سالن حرکت می کنم. در درب ورودی اسامی چک می شود و اسمم را  می گویم و محل کارم و وارد می شوم.
جای خانم پرستو فروهر خالی است. وی اعلام کرده که در یک کنفرانس در کنار رضا پهلوی حاضر نخواهد شد. بخش قابل توجه سالن هم از هواداران رضا پهلوی پر شده است.
جلسه شبیه هر چیزی است جز کنفرانس خبری. جمعن از شش مهمان حاضر 4 سوال هم نمی شود. هیچ رسانه ی مطرح آلمانی هم حضور ندارد و یا سوالی نمی پرسد. من هم تنها برای حضور در کنفرانس آنجا هستم ترجیح می دهم گوش کنم شاید حرف جدیدی زده شود.
یک هوادار رضا پهلوی، خانمی با لباس آبی و تور مشکی، وسط کنفراس بلند می شود و از کنار دستی خود می خواهد عکس او را به شکلی بیندازد که رضا پهلوی هم در آن باشد. چند آلمانی با تعجب نگاه می کنند.

در انتهای این کنفرانس جمعیتی که قبل از آن در حال سازماندهی بودند در مقابل سالن کنفرانس جمع می شوند و به محض باز شدن در هماهنگ فریاد می زنند: «شاه! شاه! رضا شاه». خانم آلمانی که کنار من ایستاده از ترس پشت سرم مخفی می شود. برایش توضیح می دهم خطری وجود ندارد و تنها هواداران رضا پهلوی هستند.
نمایش تمام می شود و فکر می کنم که حاصل این کنفرانس چه بود. کنفرانسی که حتی سخنران به اصطلاح سبزش، اسم پنج زندانی سیاسی را نمی توانست بگوید و مجموعه فعالیت سیاسی کل عمرش شرکت در چند آکسیون در آلمان است. شاید بهترین قسمت کنفرانس صندلی خالی پرستو فروهر بود.
]]>